Verhalen

Ik mis Solingen . Vandaag reed ik er weer naartoe, zoals je dat tegenwoordig doet—niet echt, maar toch ook weer wel. Met Google Maps langs de Oberstraße , door bochten die mijn handen nog kennen, en verder naar de Bevertalsperre . Het scherm gaf de route, maar mijn hoofd vulde de rest in. De geur. De stemmen. Het leven dat daar ooit zo vanzelfsprekend was. De laatste keer dat ik er echt was, was voor de begrafenis van Volker. Zo’n dag die alles in één klap oud maakt. Zijn vader, Günter—meubelmaker, mijn peetoom—stond toen al niet meer in zijn werkplaats. Maar in mijn herinnering loopt hij daar nog rond, in dat blauwgrijs gestreepte schort, handen vol houtstof, ogen scherp maar warm. Als ik me ergens thuis voelde in mijn jeugd, dan was het daar. Bij ome Günter en tante Rosie. Een huis dat rook naar hout, koffie en tijd. Een vriendschap die begon in 1946, tussen mijn ouders en de familie Lang, en die zich stilletjes uitstrekte over generaties, alsof het nooit anders had gekund. Ik mis...