Joke
Herinneringen terwijl je er nog bent, maar waarschijnlijk niet voor lang. Het is een vreemde tijd, een tijd waarin alles al herinnering lijkt terwijl het nog ademt. Alsof woorden zich al voorzichtig in de verleden tijd zetten. Ik had je zo graag nog één keer willen zien. Niet groots, niet dramatisch. Gewoon jij, zoals je was. Je knokige vuist tegen mijn schouder — half plagerij, half bevestiging dat ik er was. Dat kleine gebaar dat meer zei dan hele gesprekken ooit konden. Daar zat jouw taal in. En de telefoongesprekken. De lange, soms schurende gesprekken over mijn moeder. Over de ruzies van vroeger, die als oude krassen op een plaat bleven overslaan. Jij die luisterde. Soms bromde. Soms zweeg. Maar altijd bleef. Alsof we samen probeerden het verleden te temmen door het uit te spreken. Alsof woorden pleisters waren op iets wat nooit helemaal zou helen. Straks zijn we allemaal vergeten. Geleden in het heden. Vergaan met een verleden. Het is een wonderlijke gedachte: dat we nu nog prate...