Verhalen

De tafel stond al klaar toen we binnenkwamen. In de eetkamer van tante Rosie hing die typische geur van koffie, boenwas en iets zoets dat langzaam de hele ruimte vulde. Op de tafel lag een smetteloos wit damasten tafellaken, strak gestreken alsof er niemand aan mocht komen. Het licht viel door het grote open raam naar binnen en liet kleine schaduwen dansen over het patroon van het linnen. Tante Rosie had alles tot in de puntjes verzorgd. Het Wedgwood-servies stond keurig opgesteld, kopjes met schoteltjes, suikerpot, melkkan. De grote koffiekan had op de tuit zo’n schuimrubberen druppelvanger, een wonderlijk ding dat ik als tienjarige eindeloos bleef bekijken. Duits praktisch vernuft, vond men toen. Maar mijn ogen gingen meteen naar het midden van de tafel. Daar stond de buttercrèmetaart. Speciaal voor mij. Een kroon van botercrème, zachtgeel van kleur, met sierlijke rozetten langs de rand. Daaromheen schalen met vruchtentaarten: glanzende kersen, rode aardbeien en de groenige Reine Cla...

Vroeger werd armoede gemeten in geld. Je had te weinig om te kopen wat nodig was. Tegenwoordig vraag ik me soms af of er een andere vorm van armoede bestaat. Niet in de portemonnee, maar in de agenda. Een tekort aan tijd. Een tekort aan rust. Een tekort aan aandacht. Misschien is haast wel de nieuwe armoede. Ik zie het bijna elke dag. Op de snelweg schiet iemand met grote snelheid voorbij. Rechts, links, nog een baan opschuiven. Een risico nemen voor een paar seconden winst. Even later staan we naast elkaar bij hetzelfde rode stoplicht. De motor draait stationair. De tijdwinst is verdwenen. Alleen het risico blijft achter. Ook in de supermarkt lijkt iedereen onderweg naar een onzichtbare finishlijn. Winkelwagens worden langs elkaar gemanoeuvreerd alsof er een prijs te winnen valt. Mensen kijken op hun telefoon terwijl ze lopen. Niemand wil wachten. Niemand heeft tijd. En toch hebben we allemaal dezelfde vierentwintig uur. Er is haast om carrière te maken. Op je vijfentwintigste su...