Start
Op een hoek bij Bigspotters Hill, ergens tussen het gras en het grind, glimt een metalen schijf in de ochtendzon op het asfalt. START, staat erop, met sobere, diepe letters in het staal gegraveerd. Een relikwie van de Floriade. Een vergeten beginpunt, half verzonken in de tijd. Ik veeg wat zand weg met mijn hand. De schijf voelt koel aan, als een muntstuk dat te lang heeft liggen wachten. Start waarvan?
Ergens moet hier een route zijn geweest. Een wandeling langs kunstwerken, tuinen, dromen uit de tijd dat de toekomst nog een ontwerp was. Misschien liepen hier gezinnen met folders in hun handen, kinderen op stepjes, mensen die dachten dat schoonheid planbaar was. Nu rest alleen die ene metalen cirkel. Het nulpunt van een verdwijntruc. Misschien van een wandeling die niemand meer loopt. Een route ooit bedacht door mensen met plannen, kaarten, en linten van hoop — maar de tijd heeft hun lijnen uitgewist. Alleen die ene schijf bleef liggen, als een herinnering aan een begin dat zijn einde nooit haalde.
Ik stond er stil, misschien begon hier niets, misschien begon hier alles. Misschien is dit wat beginnen betekent: niet weten wat er volgt, maar toch vertrekken. Niet wachten op een teken, maar het zelf worden.
En ergens, achter me, blijft dat metalen schijfje liggen, glinsterend in het licht.
Een woord van staal, in stilte uitgesproken.
Start.
Reacties
Een reactie posten