Verhalen

Vanuit de grote entree uit de jaren 70 loop ik richting polikliniek cardiologie in het Spaarne ziekenhuis locatie zuid. Mijn ouders zijn hier overleden. Een mooi laatste gesprek met mijn vader aan zijn sterfbed, de schoonheid van de dood, de puurheid en essentie. Pap, was je ooit trots op me? Ja, jongen elke dag… waarom heb je dat nooit gezegd? In ieder geval zorgde het antwoord voor een vermindering in mijn prestatiedrang.  Mijn moeder die in 2006 overleed aan darmkanker, de nachten aan haar bed, thuis op de logeerkamer met de deur open zodat ik haar ademhaling kon horen en ik zelf doodop was na een paar dagen. Het gesprek met het indicatie bureau zorg toen ik vroeg of er een nachtzuster kon komen en ik als antwoord kreeg dat ik zeker op wintersport wilde gaan in de kerstvakantie… mijn moeder stierf 1e kerstdag. Volgens de intensivisten zou het nog wel even duren dus ging ik naar huis om te douchen en wat te eten. Op de terugweg naar het ziekenhuis was het alsof er een mes in mijn...

Een eitje uit de oven met gerookte bacon vind ik erg lekker. Het bereiden is eigenlijk heel simpel, een cupcake vorm bekleed je met de bacon en je breekt een eitje erin. De oven op 160C voorverwarmd en 18 minuten later en een klein gevecht met de cupcake vorm eet je. Wat me bij het volgende brengt … waarom zit er altijd bij één bruin scharrelei in de verpakking een kippenveer? En waarom zit er bij een bruin vrije uitloop kippenei er altijd kippenstront aan één ei? Zou er aan het einde van de verpakkingslijn een robot staan die de kippeneieren van een veertje voorziet dan wel een lekkere lik kippenstront?  En mooi toch dat we bruine eieren associëren met het vrije, C02 beperkte, boerenleven… de meeste mensen denken dat die witte schone eieren industrieel worden vervaardigd en dat ze daarom ook goedkoper zijn, wat overigens niet het geval is. De witte eieren zijn schoon, smaken goed en verpesten mijn eetlust niet als ik het klaar maak….

Er komt straks een meneer op uw kamer. Alsof hij wordt aangekondigd als een artiest die zo het podium op moet. Ik zit rechtop in mijn bed, luister naar het geritsel van de gang, het zachte piepen van wielen over linoleum. Even later vult de deuropening zich met een grote, zwaarlijvige man. Zuchtend, puffend, maar met een glimlach die de hele kamer optilt. Hij ploft neer in de rechtopzitstoel tegenover mij, alsof hij daar al jaren thuishoort. “Bent u net binnengekomen?” “Ja,” zeg ik. “Maar ik was er al… ik moest even het antwoord plaatsen.” Hij knikt begrijpend, alsof dat volstrekt logisch is. “Ik doe die toeters in.” Twee minutieuze apparaatjes verdwijnen onzichtbaar in zijn oren. Routine. De zuurstofslang legt hij behendig langs zijn wangen, haakt hem achter zijn oren en schuift het slangetje onder zijn neus. Een choreografie van afhankelijkheid. Hij kijkt op. “Gaat het een beetje?” Ik knik. “Hoe oud bent u, als ik vragen mag?” “Zevenenzeventig hááálf.” Dat half komt ...

Eigenlijk iets waar ik het nooit over heb maar me nu opvalt. Op het toilet in het ziekenhuis hangt een toiletpapier dispenser. Ultra hygiënisch natuurlijk maar gebruik van toiletpapier versus de botol tjèbok of aqua clean douche wc is erg persoonlijk. Zelf prefereer ik zo’n 4 tot 5 velletjes bij voorkeur 3 laags. 4 laags heb ik wel eens geprobeerd maar dat vind ik té en het grijze 2 laags toiletpapier dat mijn ouders vroeger kochten lijkt op schuurpapier.  Mijn neef hoorde ik een paar maanden geleden al zeggen dat de prijs van papier enorm stijgt en er binnenkort een leveringsprobleem ontstaat met toilet papier. Mijn nieuwe wc pot is besteld maar ik vraag me nu af of ik de order niet moet wijzigen en een aqua clean douche toilet met voorverwarmde toiletbril moet aanschaffen maar dat terzijde.  Er hangt een Tork dispenser met de toepasselijke naam smart One. Hoe ik het ook probeer ik krijg maar 1 velletje van mister Smart One. Wie bedenkt nu in hemelsnaam een toiletpapier dispe...

De brancard wordt binnengereden. Een kleine, Turkse bejaarde dame ligt half opgericht, ogen wijd open, alsof ze een nieuw continent binnenvaart. De wielen piepen licht bij de drempel. Achter de ambulancebroeder loopt haar dochter. Zij regelt. Zij stuurt. Zij spreekt. Alles tegelijk. “Twee tassen.” “Pas op met dat infuus.” “Mijn moeder spreekt geen Nederlands,” zegt ze tussen twee bevelen door tegen mij, alsof ik onderdeel ben van het opnameformulier. Haar moeder knikt naar alles en iedereen. Grote ogen. Kleine handen. De dochter loopt de gezamenlijke badkamer in en begint het planchet te organiseren. Alsof ze een hotelkamer inricht voor een langer verblijf. Tandpasta. Crème. Doekjes. Medicijnen. Alles in een rechte lijn. Dan trekt ze het gordijn dicht. Niet zomaar dicht — strak. Afgebakend. Dit is óns stuk. Ons territorium. Ons eiland in deze zee van zieken. Even later komen er nog vier familieleden binnen. De kamer vult zich met stemmen, parfum, tassen, telefoons. Er worden video’s af...

Ik liet Huub uit de auto, liep 20 meter en voelde dat ik niet goed werd. Kon nog ternauwernood een paaltje vastpakken en toen ging mijn ICD af. In totaal is hij 7 keer afgegaan, omstanders hebben 112 gebeld en het leek een eeuwigheid te duren eer de ambulance er was. Met zwaailicht richting ziekenhuis maar inmiddels was mijn sinus ritme stabiel. Uit de tests op de hartbewaking bleek dat de ICD anders moest worden ingesteld, mijn kalium gehalte te laag en medicatie moet worden aangepast. Het was een heftige ingrijpende ervaring maar ik ben er nog. Ben erg moe nu, mens van de dag … dat zijn we allemaal maar ik besef het nu wederom.