Verhalen

Net boven het vriespunt —1 graad, zegt Robert van het weerbericht, verraderlijk glad op de eerste echte vorstdag. Ik zet met de app de verwarming van de auto aan. Ondanks alle meldingen dat de server plat ligt, begint de motor toch te draaien. Pure luxe: geen ruiten krabben, geen tien minuten in een kille auto wachten tot het ijs aan de binnenkant smelt en je eindelijk zicht hebt, precies op het moment dat de zon laag en fel over de weg strijkt. Ik besluit eerst te tanken. Het ligt op de route en met koud weer heb ik graag een volle tank. Mijn vader zei altijd: je weet nooit waar je voor komt te staan, jongen. Altijd een fles water en een deken mee in de auto. Tegenwoordig waarschijnlijk compleet onzinnig, maar het zit zó ingebakken dat ik het maar laat zoals het is. Sinds de diefstal van mijn auto, jaren geleden, mis ik nog steeds zijn zwarte gereedschapskoffer die ik van hem had geërfd. Het voelt haast symbolisch. In goed vertrouwen had ik de aannemer de huissleutel gegeven, zodat ik...

De ontmoetingen die je bijblijven in je leven. Ik zat in een rolstoel in de wachtkamer van de röntgenafdeling toen een oude dame in een ziekenhuisbed werd binnengereden. We waren de enigen in de wachtkamer. Ze doorbrak de stilte. ‘Meneer, ik wil dood.’ Haar donkere ogen glinsterden. In haar hand hield ze een kotsbakje vast: perkamenten huid, blauwe aders, levervlekken op haar dunne armen. Haar botten leken een eigen leven te leiden, haar huid… de zwaartekracht had zijn werk gedaan. ‘Weet u,’ zei ze, ‘ik woon in Aerdenhout, in een groot huis. Iedereen die ik ken is dood. Mijn dochter is ook overleden. Ik ben drieënnegentig, ziet u.’ Het greep me aan en ik probeerde wat weg te kijken. ‘Ik heb geen zin meer,’ zei ze zacht. Om het een andere wending te geven, zei ik: ‘Ik wil juist blijven leven. Maar dat zou, gezien alles wat er gaande is, weleens lastig kunnen zijn.’ Ze glimlachte, mooi en bijna moederlijk. ‘Zullen we dan maar ruilen?’ zei ze. ‘Dan blijft u leven, en ga ik eerder dood.’ D...

 Start Op een hoek bij Bigspotters Hill, ergens tussen het gras en het grind, glimt een metalen schijf in de ochtendzon op het asfalt. START, staat erop, met sobere, diepe letters in het staal gegraveerd. Een relikwie van de Floriade. Een vergeten beginpunt, half verzonken in de tijd. Ik veeg wat zand weg met mijn hand. De schijf voelt koel aan, als een muntstuk dat te lang heeft liggen wachten. Start waarvan? Ergens moet hier een route zijn geweest. Een wandeling langs kunstwerken, tuinen, dromen uit de tijd dat de toekomst nog een ontwerp was. Misschien liepen hier gezinnen met folders in hun handen, kinderen op stepjes, mensen die dachten dat schoonheid planbaar was. Nu rest alleen die ene metalen cirkel. Het nulpunt van een verdwijntruc. Misschien van een wandeling die niemand meer loopt. Een route ooit bedacht door mensen met plannen, kaarten, en linten van hoop — maar de tijd heeft hun lijnen uitgewist. Alleen die ene schijf bleef liggen, als een herinnering aan een begin dat...

  Pound Foolish Penny Wise Ergens rond 2010 moest ik naar Milaan voor een beursbezoek, onder meer aan de Salone Milano. De laatste keer dat ik daar was, in 2004, zat ik met mijn collega Barry in de metro toen we één halte voor de Fiera plots door politie en militairen uit de trein werden gesommeerd. Een verijdelde aanslag van Al-Qaida, zo bleek. Sindsdien ben ik nooit meer nerveus geweest om te vliegen; de kans dat je twee keer zoiets meemaakt lijkt me uiterst gering. Alsof twee terroristen met een bom in hetzelfde vliegtuig zitten zonder dat ze van elkaar weten wat ze van plan zijn. Hoewel — Hannie Schaft en Truus Menger gingen ook achter Fake Krist aan, maar het was zwarte Kees die hem te pakken kreeg, vanuit het zolderraam aan de Haarlemse Westergracht. Het was altijd een gedoe, zo’n beursreis. Maanden van tevoren werd alles geregeld, en op het laatste moment gingen er steevast nog meer collega’s mee. Dat resulteerde erin dat ik samen met de eigenaar op een EasyJet-vlucht...