Verhalen

Na de dood van mijn ouders kwam ik veel op St. Barbara maar op een gegeven ogenblik, zonder aantoonbare reden kon ik niet niet meer opbrengen. Het is 20 meter van de parkeerplaats maar eerst naar beneden voor een gieter en wat water. Met een mooi boeket bloemen naar het graf. Het gemis, de herinneringen komen aan de oppervlakte, soms wil ik dat niet.  Veelal goot ik eerst wat water over de grafsteen, ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen, mijn haar! Haar haar werd jaren lang gedaan bij een thuiskapster in een doorzonwoning naast onze flat. Het was een christelijk gezin met een inslag die niet iedereen paste, mij niet in ieder geval. Coby was christelijk, netjes en had een keurig gezin. Het verhaal wat ze ooit tijdens een knipbeurt vertelde aan de dames, dat ze een droge poes had en een nieuwe spray omdat te verhelpen. Echter in opgewonden toestand spoot ze wijdbeens deodorant tussen haar benen en gilde het uit, maar niet van genot.  Het irriteert me al een jaar dat de grafstee...

Ik had dus veel intelligenter kunnen zijn als ik op 13 jarige leeftijd toen mijn hersenen niet geheel ontwikkeld waren niet de drankkast had geopend. Mijn ouders dronken niet, eigenlijk niemand van mijn moeders familie. Op verjaardagen dronk de broer van mijn vader, ome Joop, één citroen brandewijn en uiteraard stonden de sigaretten en sigaren op de salontafel. Niet dat mijn ouders een salon hadden, we woonden twee hoog in een jaren 60 flat. Ome Joop was van beroep zeepzieder bij het oer Haarlemse bedrijf het Klaverblad die als product karnemelk zeep met het melkmeisje op de verpakking voerden. Op YouTube staat nog een verdwaalde video waar hij op staat. Als kind maak je een voorstelling van dat beroep… zeepzieder. In mijn gedachte zag ik zijn handen door de vlokken zeep gaan echter was de praktijk anders als je op de video kan zien. Ome Joop had het vak geleerd van zijn vader, mijn opa.  Ik weet niet bar veel van opa Hertog die al vroeg voor mijn geboorte was overleden. Slechts éé...

Ik word oud en begin me aan alles en iedereen te irriteren. Iemand uit de wijk die constant zijn auto parkeert op het pleintje waardoor ik niet kan draaien maar moet steken om te parkeren. Het katten mannetje, die alle vier zijn katten laat schijten en pissen in de straat. Bovendien moet die vent hoognodig zijn haag eens knippen.  De constante bemoeizucht van buren die als zingeving de controle van mijn leven lijken hebben. Grenzeloos en onbeschaamd glurend door de luxaflex wie er door de straat gaat, voorzover ze geen ring ding deurbel hebben. Een noem ik het stokpaardje omdat hij op zijn tenen schichtig kijkt wie of wat er beweegt in de straat. Rammelend met een verkeerd bezorgt pakketje om te raden wat er in zit. Triomfantelijk aan de deur met een pakket, heb je iets bij Decatlon besteld? Het komt van Decathlon. Heb je Godverdomme niets beters te doen? Ook is er een die eerst kijkt welke tas eruit de kofferbak komt en vervolgens buiten een theezakje weg te gooien in de kliko om ...

De huisarts Om 7:45 uur op de fiets naar de praktijk. Koud zadel. Stijve vingers. Op de Oosterduinweg hing aan de muur metalen plaatjes met de tijden van het spreekuur. Rond, bekrasd aluminium. Een gaatje bovenin. De cijfers scheef en slordig geponst, alsof tijd zelf haast had. Dat plaatje bepaalde je ochtend. Wie het eerst kwam kon blijven. Ik had 10:00 uur dus weer naar huis. Wachten was toen nog fysiek. Het was dezelfde huisarts die mij had gehaald in een ijzige nacht in 1963. Na mijn geboorte — het was nogal een bevalling, naar verluidt — rookte hij voor Maranatha een sigaret met mijn vader. Beiden staken ze de filter aan. Van stress. Van vermoeidheid. Van opluchting. De rook kringelde de winterlucht in. Ik was er net. Voor zover ik me herinner was de examenweek aanstaande. Ik was op van de zenuwen. Mijn moeder gaf me valispert-tabletten. Witte pilletjes in een bruin, glazen potje. Ze boden geen soelaas. Mijn hoofd tolde gewoon door. De praktijk: een voordeur met kanaalglas. Links ...

Ik mis Solingen . Vandaag reed ik er weer naartoe, zoals je dat tegenwoordig doet—niet echt, maar toch ook weer wel. Met Google Maps langs de Oberstraße , door bochten die mijn handen nog kennen, en verder naar de Bevertalsperre . Het scherm gaf de route, maar mijn hoofd vulde de rest in. De geur. De stemmen. Het leven dat daar ooit zo vanzelfsprekend was. De laatste keer dat ik er echt was, was voor de begrafenis van Volker. Zo’n dag die alles in één klap oud maakt. Zijn vader, Günter—meubelmaker, mijn peetoom—stond toen al niet meer in zijn werkplaats. Maar in mijn herinnering loopt hij daar nog rond, in dat blauwgrijs gestreepte schort, handen vol houtstof, ogen scherp maar warm. Als ik me ergens thuis voelde in mijn jeugd, dan was het daar. Bij ome Günter en tante Rosie. Een huis dat rook naar hout, koffie en tijd. Een vriendschap die begon in 1946, tussen mijn ouders en de familie Lang, en die zich stilletjes uitstrekte over generaties, alsof het nooit anders had gekund. Ik mis...

Leeftijd of medicatie, zeg het maar … de vullingen en kronen overheersen. Gelukkig heb ik de fijnste tandarts die je, je maar kan wensen. Vorige week voelde ik het al, het was alsof een vulling los zat. Vannacht werd ik opgelucht wakker omdat ik in mijn droom een ondertand kwijt was en niet de loszittende vulling. Dromen zijn inderdaad bedrog. Met je tong over de ontbrekende vulling en je hersenen die het vertalen als een gat van 1 bij 1 meter. Als kind was het anders, tandarts Lith in IJmuiden. De houten zware deur, natuurstenen vloer, de wachtkamer met een poster van een Spaanse dame en heer in klederdracht op een witte schimmel naast de poster… snoep verstandig, eet een appel. Het nationale fluor behandelingsplan. De praktijk ruimte met houten bureau, opgezette vis en mammoet kies, de crème kleurige tandarts stoel. Het duurde nooit lang, ga maar zitten Ton. Een met snaren aangedreven boor, en binnen 2 minuten duwde hij de zachte amalgaam in je tand of kies met zijn pink. Hoe anders ...

Zou er een hiernamaals zijn? Iets zonder grazige groene weiden, zonder verschroeide aarde en vagevuur. Gewoon iets vluchtigs waar je de mensen die je lief had en mist weer voelt, misschien wel kan zien. Die je opwachten om je te verwelkomen in hun midden. Om te zeggen dat ik er naar uitkijk dat moment is erg overdreven maar een gezonde nieuwsgierig zeg maar. Helaas kan ik jullie geen deelgenoot maken als het zover is.  Het hele .. geschapen zijn naar het beeld van God, de tien onmogelijke geboden het hele eerste en tweede testament ontkracht toen ik als 9 jarig jochie op een Christelijke school tot de conclusie kwam dat er iets flink mis was. Adam en Eva de eerste mensen, Kain slaat Abel dood … gaat heen en vermenigvuldigt zich. Dat was voor mij de druppel. Dat exacte moment haal ik zo voor mijn niet zo heilige geest.  Fouten heb ik gemaakt, fouten om van te leren, fouten die achteraf niet zo fout waren, fouten gedreven door emoties. Maar ik heb op een mug of vervelende vlieg ...