Verhalen

Het was mistig vanochtend maar absoluut niet koud. Huub drentelde zenuwachtig heen en weer toen ik mijn schoenen in de kamer aantrok, mijn nekwarmer, jas en het fel oranje gekleurde koord met hondenfluitje omdeed. Zoals een jachthond betaamt… janken in de auto en van de achterbak klom hij op de achterbank, zijn kop op mijn schouder, partners in crime.  Het was mooi in het bos, de mist zorgde voor een serene rust en de stilte versterkte het. Ik kan intens genieten van dat soort momenten, Huub die druk aan het voorjagen is, hem zien rennen, kwispelende staart… het is echt een blij ei. Na mijn hartstilstanden in het bos durfde ik niet meer alleen, vroeg in de ochtend het bos in en zeker niet van de paden af. Alhoewel dat het fijnste is, geen mensen zien maar samen met Huubmans aan de bak.  Je zou hem een hipster kunnen noemen denk ik, met een baard die regelmatig door een barbier wordt onderhouden. Twee tandpasta doppen in zijn oren, een of andere vervelende kut poedel bij hem. E...

Ik zie mezelf nog staan op de betonnen trap van de fietsenstalling onder de klaslokalen van het Ichtus College. Het gebouw was opgetrokken uit gele bakstenen. Uit de test kwam havo/vwo en om de overgang wat gemakkelijker te maken was er een brugklas havo/vwo waarna na het eerste jaar een selectie werd gemaakt. 13 jaar, een David Bowie fan en het gevoel dat ik kon dragen wat ik wilde. Een echte spijkerbroek had ik nog nooit gehad maar de opgestikte zakken van het spijkerbroek patroon uit de Knip herkende ik maar al te goed.  Met mijn moeder naar Haarlem om een geschikte outfit te vinden, ik wist precies wat ik wilde… laarzen met plateau zolen, een Mustang spijkerbroek ( alhoewel het paard op het logo ietwat op het palamino logo van C&A deed denken ), een gestreept T-shirt, gekleurde jas maar omdat het budget al was overschreden maakte mijn moeder een blouson achtige jas. Gelukkig had ik rood haar van mezelf en met een heuse kuif kon ik doorgaan van het neefje van Robert Jones....

Blauwe maandag  Met rode uniformen en zwarte kolbaks marcheerden ze door de straten. Soms liep ik een stukje met de muziek mee niet zoals malle Wimpie voorop maar aan de zijkant. Malle Wimpie liep voor het korps uit op het marktplein als volleerd tambour-maître met zijn stok, die hij kundig in de maat van de marsmuziek bewoog. Iedereen kende en herkende malle Wimpie, een man van in de dertig met het syndroom van Down. Als 10 jarig jongetje maakt het een enorme indruk op me en ik besloot dan ook onder de avondeten aan mijn ouders te vragen of ik er “op” mocht. De hal was omgetoverd tot eetkamer naar een idee van mijn nicht Joke, een oranje eethoek van Duitse makelij met witte tafel waarin de tweede hands Dijkstra Lamp in weerspiegelde. Een gordijn op rails voor de voordeur waarmee de ruimte iets van gezelligs zou moeten hebben maar het bleef voor mij gewoon een hal. Een hal waarop vier deuren uitkwamen grenzend aan de keuken en het toilet.  De Dijkstra Lamp bestond uit twee hal...

Na de dood van mijn ouders kwam ik veel op St. Barbara maar op een gegeven ogenblik, zonder aantoonbare reden kon ik niet niet meer opbrengen. Het is 20 meter van de parkeerplaats maar eerst naar beneden voor een gieter en wat water. Met een mooi boeket bloemen naar het graf. Het gemis, de herinneringen komen aan de oppervlakte, soms wil ik dat niet.  Veelal goot ik eerst wat water over de grafsteen, ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen, mijn haar! Haar haar werd jaren lang gedaan bij een thuiskapster in een doorzonwoning naast onze flat. Het was een christelijk gezin met een inslag die niet iedereen paste, mij niet in ieder geval. Coby was christelijk, netjes en had een keurig gezin. Het verhaal wat ze ooit tijdens een knipbeurt vertelde aan de dames, dat ze een droge poes had en een nieuwe spray omdat te verhelpen. Echter in opgewonden toestand spoot ze wijdbeens deodorant tussen haar benen en gilde het uit, maar niet van genot.  Het irriteert me al een jaar dat de grafstee...

Ik had dus veel intelligenter kunnen zijn als ik op 13 jarige leeftijd toen mijn hersenen niet geheel ontwikkeld waren niet de drankkast had geopend. Mijn ouders dronken niet, eigenlijk niemand van mijn moeders familie. Op verjaardagen dronk de broer van mijn vader, ome Joop, één citroen brandewijn en uiteraard stonden de sigaretten en sigaren op de salontafel. Niet dat mijn ouders een salon hadden, we woonden twee hoog in een jaren 60 flat. Ome Joop was van beroep zeepzieder bij het oer Haarlemse bedrijf het Klaverblad die als product karnemelk zeep met het melkmeisje op de verpakking voerden. Op YouTube staat nog een verdwaalde video waar hij op staat. Als kind maak je een voorstelling van dat beroep… zeepzieder. In mijn gedachte zag ik zijn handen door de vlokken zeep gaan echter was de praktijk anders als je op de video kan zien. Ome Joop had het vak geleerd van zijn vader, mijn opa.  Ik weet niet bar veel van opa Hertog die al vroeg voor mijn geboorte was overleden. Slechts éé...

Ik word oud en begin me aan alles en iedereen te irriteren. Iemand uit de wijk die constant zijn auto parkeert op het pleintje waardoor ik niet kan draaien maar moet steken om te parkeren. Het katten mannetje, die alle vier zijn katten laat schijten en pissen in de straat. Bovendien moet die vent hoognodig zijn haag eens knippen.  De constante bemoeizucht van buren die als zingeving de controle van mijn leven lijken hebben. Grenzeloos en onbeschaamd glurend door de luxaflex wie er door de straat gaat, voorzover ze geen ring ding deurbel hebben. Een noem ik het stokpaardje omdat hij op zijn tenen schichtig kijkt wie of wat er beweegt in de straat. Rammelend met een verkeerd bezorgt pakketje om te raden wat er in zit. Triomfantelijk aan de deur met een pakket, heb je iets bij Decatlon besteld? Het komt van Decathlon. Heb je Godverdomme niets beters te doen? Ook is er een die eerst kijkt welke tas eruit de kofferbak komt en vervolgens buiten een theezakje weg te gooien in de kliko om ...

De huisarts Om 7:45 uur op de fiets naar de praktijk. Koud zadel. Stijve vingers. Op de Oosterduinweg hing aan de muur metalen plaatjes met de tijden van het spreekuur. Rond, bekrasd aluminium. Een gaatje bovenin. De cijfers scheef en slordig geponst, alsof tijd zelf haast had. Dat plaatje bepaalde je ochtend. Wie het eerst kwam kon blijven. Ik had 10:00 uur dus weer naar huis. Wachten was toen nog fysiek. Het was dezelfde huisarts die mij had gehaald in een ijzige nacht in 1963. Na mijn geboorte — het was nogal een bevalling, naar verluidt — rookte hij voor Maranatha een sigaret met mijn vader. Beiden staken ze de filter aan. Van stress. Van vermoeidheid. Van opluchting. De rook kringelde de winterlucht in. Ik was er net. Voor zover ik me herinner was de examenweek aanstaande. Ik was op van de zenuwen. Mijn moeder gaf me valispert-tabletten. Witte pilletjes in een bruin, glazen potje. Ze boden geen soelaas. Mijn hoofd tolde gewoon door. De praktijk: een voordeur met kanaalglas. Links ...