Verhalen

Soms schrijf ik niet om te overtuigen, maar om te tasten in het duister van gedachten. Geen oordeel, geen stelling die roept om strijd, slechts een fluistering in de marge van wat zou kunnen zijn. Ik werp een zin de wereld in, geen aanval, geen verdediging alleen de bal rolt, zachtjes, tussen zinnen door. Maar dan zie ik hoe emoties opvlammen, hoe woorden vonken slaan in hoofden die branden. En vreemd genoeg  juist dán bonkt mijn eigen hart te luid, hartpatiënt  alsof het zich wil weren tegen de onrust van een ander. Ik trek mijn jas aan, loop met Huub door het ruisen van het bos, en adem uit in de stilte van het denken. Vrijheid van meningsuiting… wat is het mij nog waard, als luisteren verloren lijkt in het lawaai van het gelijk?

In 1979, reed ik als 16 jarige op een groene Zündapp met geforceerde koeling in de Bloemstraat langs het benzinestation en ging hard onderuit omdat er olie op de weg lag in de regen. Terwijl ik over de stenen gleed, mijn gitaar in mijn handen boven mijn lijf. In de kelder box van Hans Kok repeteerden we, met recht een garage bandje.   Hans Kok die later overleed in een Amsterdamse politie cel in 1985. Hans die de punk al had uitgevonden of gevonden in 1979 terwijl de rest luisterde naar de top 40 hit, Now that we found love van Third World. Op zijn slaapkamer had hij de muren met een spuitbus bewerkt. Ons repertoire beperkte zich tot London Calling en Lola maar daar oefenden we dan ook lang en hard op. Ik kon het goed met Hans vinden maar zag ook dat hij het bloed onder de nagels van mensen kon halen. Met de muziekstroming Punk had ik niet zoveel. Het was een wederzijds respect denk ik achteraf gezien of wel wederzijdse acceptatie, twee vreemde eenden in de bijt. Hans op zoek naar ...

Terwijl mijn moeder buitenshuis in de huishouding werkte, besloot mijn vader alvast te beginnen met het verwijderen van het groene medaillonbehang. Het moest wijken voor iets nieuws. Jaren zeventig. Oranje, bruin, geometrisch.   Dit was het sluitstuk van een reeks doe-het-zelfprojecten, na eerdere creaties zoals een kapstok en salontafel van Hubo, het bekleden van het keukenplafond met vezelplaten, en het betegelen van de beton-emaille in toilet. Mijn vader was onvermoeibaar. Onverstoorbaar zelfs, ook als er midden in de nacht weer een plafondplaat losliet. Dan lijmde hij die gewoon opnieuw vast, ondersteund door een houten lat, waardoor mijn moeder haar weg moest vinden door een doolhof van stutten om te kunnen koken. Vooruitgang – net als de ventilator in het bovenlicht van de keuken, afkomstig van De Gieteling. Dat was een witgoedwinkel waar Hoogovenspersoneel met korting A-merken kon kopen. Ik vond het magisch, zo’n ronde ventilator in het raam. Het lavet in de badkamer sloopte...

In een wereld van zwart-witfoto’s zat ik achterop een karretje dat mijn vader derdehands had weten te bemachtigen. Het was een zelfgemaakte vierkante houten bak, met aan weerszijden fietswielen en een gebogen dissel die eigenlijk op een koppelpunt had moeten rusten, maar door mijn vader met een touw aan de zadelpen van zijn fiets was vastgemaakt. Op het deksel lag een kussen, mijn troon voor de zomerse rit. Het was vakantie – een heerlijke tijd voor mij. Mijn vader werkte bij de Hoogovens in de vierploegendienst, met een vast schema. Bij een verplichte medische keuring was er iets op zijn longen gezien. De bedrijfsarts gaf hem vrij, met behoud van loon, om nog wat tijd met zijn gezin door te brengen. Mijn tweedelige bamboe hengel had plaatsgemaakt voor een echte uitschuifbare hengel van fiberglas – stevig en glanzend. We gingen vissen in het noorden van Noord-Holland. Mijn moeder zat op een klapstoeltje in de berm, met koffie uit de thermoskan op de kampeertafel. Mijn vader ving een en...

Het was mistig vanochtend maar absoluut niet koud. Huub drentelde zenuwachtig heen en weer toen ik mijn schoenen in de kamer aantrok, mijn nekwarmer, jas en het fel oranje gekleurde koord met hondenfluitje omdeed. Zoals een jachthond betaamt… janken in de auto en van de achterbak klom hij op de achterbank, zijn kop op mijn schouder, partners in crime.  Het was mooi in het bos, de mist zorgde voor een serene rust en de stilte versterkte het. Ik kan intens genieten van dat soort momenten, Huub die druk aan het voorjagen is, hem zien rennen, kwispelende staart… het is echt een blij ei. Na mijn hartstilstanden in het bos durfde ik niet meer alleen, vroeg in de ochtend het bos in en zeker niet van de paden af. Alhoewel dat het fijnste is, geen mensen zien maar samen met Huubmans aan de bak.  Je zou hem een hipster kunnen noemen denk ik, met een baard die regelmatig door een barbier wordt onderhouden. Twee tandpasta doppen in zijn oren, een of andere vervelende kut poedel bij hem. E...

Ik zie mezelf nog staan op de betonnen trap van de fietsenstalling onder de klaslokalen van het Ichtus College. Het gebouw was opgetrokken uit gele bakstenen. Uit de test kwam havo/vwo en om de overgang wat gemakkelijker te maken was er een brugklas havo/vwo waarna na het eerste jaar een selectie werd gemaakt. 13 jaar, een David Bowie fan en het gevoel dat ik kon dragen wat ik wilde. Een echte spijkerbroek had ik nog nooit gehad maar de opgestikte zakken van het spijkerbroek patroon uit de Knip herkende ik maar al te goed.  Met mijn moeder naar Haarlem om een geschikte outfit te vinden, ik wist precies wat ik wilde… laarzen met plateau zolen, een Mustang spijkerbroek ( alhoewel het paard op het logo ietwat op het palamino logo van C&A deed denken ), een gestreept T-shirt, gekleurde jas maar omdat het budget al was overschreden maakte mijn moeder een blouson achtige jas. Gelukkig had ik rood haar van mezelf en met een heuse kuif kon ik doorgaan van het neefje van Robert Jones....

Blauwe maandag  Met rode uniformen en zwarte kolbaks marcheerden ze door de straten. Soms liep ik een stukje met de muziek mee niet zoals malle Wimpie voorop maar aan de zijkant. Malle Wimpie liep voor het korps uit op het marktplein als volleerd tambour-maître met zijn stok, die hij kundig in de maat van de marsmuziek bewoog. Iedereen kende en herkende malle Wimpie, een man van in de dertig met het syndroom van Down. Als 10 jarig jongetje maakt het een enorme indruk op me en ik besloot dan ook onder de avondeten aan mijn ouders te vragen of ik er “op” mocht. De hal was omgetoverd tot eetkamer naar een idee van mijn nicht Joke, een oranje eethoek van Duitse makelij met witte tafel waarin de tweede hands Dijkstra Lamp in weerspiegelde. Een gordijn op rails voor de voordeur waarmee de ruimte iets van gezelligs zou moeten hebben maar het bleef voor mij gewoon een hal. Een hal waarop vier deuren uitkwamen grenzend aan de keuken en het toilet.  De Dijkstra Lamp bestond uit twee hal...