Verhalen

Op camping de Lakens in Bloemendaal stonden ze op het veldje. In de jaren ‘90 werd dat nog benoemd als die twee mannen en als het positief was dé jongens. Aad en Ron, twee mensen die kinderen opvingen, waarschijnlijk als pleegouders en die dat voortreffelijk deden. De kinderen waren ondanks hun geestelijke en lichamelijke beperkingen gelukkig voor zover ik dat kon beoordelen. Zelf kinderloos maar ik kan wel uit eigen ervaring putten omdat ik zelf baby, peuter, kleuter, puber en kind ben geweest.  Jaren later zag ik ze in de buurt waar ik woon en meende ze te herkennen. Toevallig zag ik ze een huis binnen gaan toen ik naar de ondergrondse container reed om het milieu te beschermen en mee te doen aan de afval scheiding om ooit een utopische circulaire productie keten te creëren. Elk huishouden is nu afvalscheidingshub geworden met papier, kleding, plastic flessen, blikjes, glas, groen spul en restafval.  In “onze” buurt app stond een semi suggestieve melding. Een zwerver-achtig ...

Zodra je binnenkwam de verplichte zoen van oma. Dan voelde je de priksnor en wrat je wang, gevolgd door een natte zoen. Ik kon niet wachten tot mijn neefjes er waren, zittend op de bank stil te zijn want de grote mensen zaten achter aan de tafel met koffie. Het tafelkleed was geknoopt, een dikke Perzische kwaliteit die behoorlijk muf rook. De dunne porseleinen koffie kopjes voorzien van bloem motief.   In de smalle koude en bedompte gang zaten we met zijn drieën op de trap ons stierlijk te vervelen terwijl de grote mensen in de warme kamer zaten. Het trapluik opende met een touw in betere dagen. Het was een klein huisje met schuin dak, een klein dakraam voor en achter. Achter het gordijn de goochel attributen van mijn oom, naast de trap de magische kast waar menig assistente was doorgezaagd. Het oude dressoir met de korsetten van oma. De melkglazen bol aan chromen pendel verlichtte de armoede.  De van bordkarton getimmerde kamer waar mijn neef als kind verbleef, donker, zonder...

31 mei 2022 om 07:00 uur liep ik met Huub in het bos toen ik licht in mijn hoofd werd. Om te voorkomen dat ik zou vallen klampte ik me vast aan een blauw bord, ruiterpad. Slechts één tel later kreeg ik de eerste schok van mijn ICD, een flits en een enorme klap op mijn borstkast. Gedachten gingen razendsnel door mijn hoofd, ik mag niet op de grond gaan zitten anders koel ik af en vinden ze me niet. Blijf bij je positieven, hou Huub bij je die volledig in paniek was. Na de 6e schok gaf ik het op en wilde eigenlijk alleen maar dat het over was, mijn leven voorbij. Geen film op het einde die aan je voorbij flitst. Twee dames vonden me, één streelde mijn rug, ze bleven bij me toen ik de 7e schok kreeg, brachten Huub naar huis. Belden 112 …  De angst regeerde en ik het begin kon ik niet naar de plek waar het was gebeurd. Niet meer alleen durven wandelen met Huub. Mensen boden aan om te helpen maar het accepteren van hulp ligt niet zo in mijn aard. Maar van één persoon accepteerde ik het…...

  Mo Je bent nog nooit in een echte garage geweest als je niet bij Mo bent geweest. Mo is de vader van Soufian, een oud collega die inmiddels gepromoveerd is naar een vrienden status. Souf is een van de aardigste, behulpzaamste mensen die ik ken en eigenlijk een copy van zijn vader. Souf beleid zijn geloof waarachtig, houdt zich strikt aan de regels en als je hem meemaakt is de Islam een mooie- en oprechte religie.  Ik app nog even naar Mo dat ik onderweg ben voor een reparatie en al snel verschijnt de text, is goed meneer Ton, in het kleine scherm van mijn telefoon. Richting Amsterdam West, niet de meest luxe buurt van Amsterdam. De armoe viert hoogtij en zo ook de criminaliteit. Langs de flats van het type waarin ik zelf ben opgegroeid in IJmuiden.  Terwijl ik de straat inrij rijdt Mo net weg en we passeren elkaar voor de garage, zijn raam omlaag en met een vrolijk gezicht .. ben zo terug, echt zo terug. De garage deuren staan open. Eigenlijk is de garage een aaneenscha...

Gisteren reed ik met mijn Peugeot naar huis en kreeg ik de melding in mijn display “ruitensproeier vloer bijvullen”, er stond nog net geen uitroepteken bij. Gezien het warme weer besloot ik dat ik het beter in de ochtend kon doen en tegelijkertijd mijn olie niveau controleren en zonodig bij te vullen. Vanochtend nadat ik Huub had uitgelaten heb ik alle spullen bij elkaar gezocht, een liter motorolie, oplosbare ruitenreiniger en de tuinslang. Zoals Koot en Bie al in de jaren ‘80 aangaven, de strijd met de voorverpakte oplosbare ruitenreiniger. De bovenkant, de onderkant, het midden … als een ekster die de steentjes in een waterfles gooit, het wiel uitvinden en vooral niet even teruglopen om een schaar te pakken. Granulaat erin, tuinslang erin en klaar.  Toen de olie controleren, de dop draaide niet. Niet linksom, niet rechtsom, niet met één hand en niet met twee handen. De turbo behuizing was aardig warm of eigenlijk heet te noemen. Ik dacht, wellicht door een wat lager olie peil va...

Het moet omstreeks 1973 zijn geweest dat we op vakantie naar Fuengirola gingen. De Hoogovens had een eigen reisbureau, personeel in de 4-ploegendienst Frans continu konden tegen zeer gereduceerde tarieven op vakantie naar het buitenland. Mijn vader kreeg een 1969 een Spaanse collega die achteraf gezien veel leek op Manuel uit Fawlty Towers. Carlos woonde op de Arosa Sun. De Hoogovens had al sinds 1956 Italiaanse werknemers in dienst. De meesten van hen kwamen uit het zuiden van Italië. Nu zou het ontzettend woke zijn maar in 1959 nam Hoogovens een groep Italianen over van de Staatsmijnen in Limburg. Hoogovens ging ook gastarbeiders werven in Spanje. Inmiddels werd het moeilijker voldoende onderkomens bij particulieren te vinden, dus ging het bedrijf op zoek naar een alternatief. Het passagiersschip van 18.200 bruto registerton metende Arosa Sun beschikte over ruime eetzalen en gezelschapsruimten en had meer dan voldoende sanitaire voorzieningen. Carlos woonde op de Arosa Sun, de imposa...

Toen ik 13 jaar was wilde ik een versterker, dagen had ik voor de etalage staan kijken. Een Marantz model 2238, het blauwe licht, de geschuurde metalen frontplaat en zelfs de knopjes leken magisch. We hadden het thuis niet zo breed en de enige keer dat ik overladen werd met kado‘s was toen mijn vader longkanker had en de arts hem aanraadde te genieten van de laatste weken met zijn gezin.  Op de jaarlijkse keuring van de Hoogovens bleek bij bestudering van de röntgenfoto’s dat er vlekjes op zijn longen zaten. Mijn vader had twee banen om rond te kunnen komen, bij de Hoogovens als portaal snijbrander en op de markt het opzetten en afbreken van marktkramen bij de firma J.B. Pel en zonen. Zelfs mijn grootvader had bij Pel gewerkt ver voor de tweede Wereldoorlog. Door al dat werken zag ik mijn vader niet veel, de keren dat hij met me voetbalde of speelde zijn op 1 hand te tellen. Ssssttt je vader slaapt! In een drie kamer flat waar de ouder slaapkamer was gescheiden door een glazen deur...