Verhalen

  Ontregelde dienstregeling   Vorige week donderdag sprong een meisje voor de trein in Wolfheze. Ze zat daar in een instelling die gespecialiseerd was in complexe mentale zaken waaronder suïcide. Waarom zo een instelling dan qua locatie kiest nabij een spoorlijn is mij een raadsel. Alsof je iemand met een alcohol verslaving in een hotelkamer zet met een goed gevulde mini bar.  Donderdag lag het trein verkeer 3 uur stil en Cheyenne die ik had leren kennen via een forum was er niet meer. Later zag ik dat ze de dag ervoor haar laptop en iPad op marktplaats had gezet. Cheyenne was gek op Huub en als ze depressief was stuurde ik haar foto’s van Huub. Of keek ze naar zijn foto’s op Facebook. Toen ze een hulphond kreeg toegewezen leek het alsof ze weer opkrabbelde naar het licht. Ze schreef nog … en ze lijkt op Huub!  Kwetsbaar maar puur en open stelde ze allerlei vragen over haar hulphond Mida. Pas deze week zag ik haar clips op TikTok waar ze uiterst beleefd iemand antwoo...

We zaten aan de lange, oude Franse tafel waar een paar kuiltjes in het grenen tafelblad zaten. In vroegere tijden werd dat gebruikt om zout in te doen. Alhoewel ik niet zo van het logeren was, was ik graag bij mijn neef en nicht. Het begon al met de treinreis en zonder lyrisch verhaal hoe ik naar het landschap keek door de, met de onvermijdelijke nicotine aanslag op het geharde glas in de 2e klasse. Daar stond mijn nicht al te wachten op het kleine station.  Het was warm in het voorjaar en mijn neef had per ongeluk de tuin goed bemest met paardenmest, iets wat weinig goed deed voor de nieuwe aanplant. Ze waren verhuisd van een flat in Haarlem naar een huis met tuin en garage. Ik herinner me hoe ik in Haarlem terwijl mijn achterneven al op bed lagen mijn nicht mij de bouwtekeningen liet zien. De paarse stoel in wave vorm op de grond. Af en toe keek ik op naar de potlood tekeningen en het ingelijste gescheurde papier. Aan de muur een olieverf schilderij van een hoofd.  Het schil...

Nieuwjaarsdag belde mijn tante Rosie uit Solingen met haar wensen voor het nieuwe jaar en ze begon altijd met .. ich wünsche einen guten rutsch Toni. In Duitsland noemde iedereen me Toni, geen idee waarom maar het klonk wel leuk vond ik. Mijn naam is sowieso aardig verbasterd. Van de mooi klinkende Anthon naar Tonnie en bij het bereiken van een lengte van 1,96 meter werd het Ton. Nu ik krimpende ben vraag ik me af of men me weer Tonnie gaat noemen en uiteindelijk in mijn kist Anthon.   Een guten Rutsch was het zeker toen Huub me in Januari omver trok in de sneeuw en modder. Het was zo glad dat ik maar met moeite kon opstaan en ik om deze slapstick nog steeds niet kan lachen. Nu vond ik slapsticks veelal niet leuk met als uitzonderingen Oliver and Hardy en Buster Keaton die met een stoïcijnse uitdrukking op zijn gezicht, zijn bijnaam "The Great Stone Face" eer aan deed.  Na een bezoek aan de huisarts en doorverwijzing fysiotherapie kon ik na ruim 6 weken terecht bij een therap...

In de kleine badkamer staat een ronde petroleum kachel te branden. Vanuit het lavet kijk ik naar het metalen, gespiraliseerde handvat, het blauw groene beton emaille op de wanden en de gele granito vloer. De kachel een Valor 525T heb ik nog steeds, als je bovenkant wegklapt, de petroleum container met ronde lont en de afvuldop met metertje.  Het was ijskoud in de badkamer die later werd voorzien van een elektrische straalkachel en kunststof zitbad zoals gebruikelijk in de jaren ‘70. Het was een bijzondere avond, het was heiligabend. Een traditie die mijn moeder van huis uit had meegekregen, ome Günter en tante Rosie stuurden altijd een mooi pakket uit Duitsland vol Duitse lekkernijen. De lebkuchen, met marsepijn gevulde domino blokken, chocola… veel chocolade.  Met natte gekamde haren, voorverwarmde pyjama de warme woonkamer in waar de boom met elektrische Philips kaarsen stond, de kaarsen aan. Onder de boom een opgemaakt bord met in zilver papier verpakte mandarijnen, noten, ...

Het is koud in de keuken, granito aanrechtblad en zwart wit betegelde spoelbak. De twee kastjes boven het aanrecht met daarop blikken van Droste en Hacks. De afbeelding op het Hacks blik heeft een diepe indruk achtergelaten bij mijn neef maar hij heeft er niet onder geleden voor zover ik weet.  De geiser in het midden met glanzend witte kap. De onderste kastjes gescheiden door een kleurig jaren ‘60 gordijntje. Het beton emaille op de muur, in de vensterbank een transistor radio bekleed met bruin skai van het merk Telefunken.  Ik ben een jaar of vier, mijn moeder kookt, sloffen aan en schort met ruches aan de randen voor, de ramen beslagen, de radio staat op Veronica. Magische gevoelens die ik krijg bij het horen van Yesterday, Lea en het Land van Maas en Waal. En nog steeds als ik ze hoor .. ze brengen ze terug naar de koude keuken waar mijn moeder staat te koken en ik op een houten krukje bij haar zit. Mama? Ben ik geboren of gemaakt vraag ik. Geboren natuurlijk maar waarom v...

Op camping de Lakens in Bloemendaal stonden ze op het veldje. In de jaren ‘90 werd dat nog benoemd als die twee mannen en als het positief was dé jongens. Aad en Ron, twee mensen die kinderen opvingen, waarschijnlijk als pleegouders en die dat voortreffelijk deden. De kinderen waren ondanks hun geestelijke en lichamelijke beperkingen gelukkig voor zover ik dat kon beoordelen. Zelf kinderloos maar ik kan wel uit eigen ervaring putten omdat ik zelf baby, peuter, kleuter, puber en kind ben geweest.  Jaren later zag ik ze in de buurt waar ik woon en meende ze te herkennen. Toevallig zag ik ze een huis binnen gaan toen ik naar de ondergrondse container reed om het milieu te beschermen en mee te doen aan de afval scheiding om ooit een utopische circulaire productie keten te creëren. Elk huishouden is nu afvalscheidingshub geworden met papier, kleding, plastic flessen, blikjes, glas, groen spul en restafval.  In “onze” buurt app stond een semi suggestieve melding. Een zwerver-achtig ...

Zodra je binnenkwam de verplichte zoen van oma. Dan voelde je de priksnor en wrat je wang, gevolgd door een natte zoen. Ik kon niet wachten tot mijn neefjes er waren, zittend op de bank stil te zijn want de grote mensen zaten achter aan de tafel met koffie. Het tafelkleed was geknoopt, een dikke Perzische kwaliteit die behoorlijk muf rook. De dunne porseleinen koffie kopjes voorzien van bloem motief.   In de smalle koude en bedompte gang zaten we met zijn drieën op de trap ons stierlijk te vervelen terwijl de grote mensen in de warme kamer zaten. Het trapluik opende met een touw in betere dagen. Het was een klein huisje met schuin dak, een klein dakraam voor en achter. Achter het gordijn de goochel attributen van mijn oom, naast de trap de magische kast waar menig assistente was doorgezaagd. Het oude dressoir met de korsetten van oma. De melkglazen bol aan chromen pendel verlichtte de armoede.  De van bordkarton getimmerde kamer waar mijn neef als kind verbleef, donker, zonder...