Verhalen

De aardappelen en ui liggen al klaar op het kleine aanrecht. In de kamer is het warm, in de smalle keuken met rood zwarte kokosmat is geen verwarming. Het water uit de kraan is koud en in de aangebouwde wc is het nog kouder.  Ik mag kijken hoe mijn kleine oma de aardappelen raspt. Met haar kleine sterke armen gaat ze razendsnel over de rasp, de ui... twee eieren, wat nootmuskaat, peper en zout, scheutje melk. We hadden geen goede band, eigenlijk mochten we elkaar niet.  De pan gaat op het fornuis, sla olie .. reibe kuchen.  Mijn oma is na WW1 naar Nederland gekomen als dienstmeisje, haar moeder overleden en de veel jongere vrouw van mijn betovergrootvader uit Düsseldorf heeft haar weggestuurd. In Haarlem ontmoette ze Toon, de sterke man uit het circus... armoede. Op zolder ben ik ooit een artiestenfoto tegen gekomen long Tom. Een zwart wit foto van een man in cowboy out fit.   Reibe Küchen, ik hou van eenvoudige smakelijke gerechten.

  Abdullah El-Hag Mijn oom was als goochelaar al op jonge leeftijd begonnen. Van wat ik nog weet oefende hij urenlang op de kleine achterplaats van het huis op het Tuinlaantje. Een half leven later reisde hij met zijn Engelse vrouw Margaret en twee kinderen met zijn variété theater Studio 7 door Nederland en Duitsland.  Voor mij was een bezoek aan mijn oom een geweldige gebeurtenis, ik ging met de twee kinderen naar andere exploitanten op de kermis en we zeiden; “Studio 7” en mochten overal gratis in! Oliebollen eten bij tante Bep, de schiettent van ome Toon, de hully gully en het reuzenrad. Eigenlijk was het een armoedig bestaan achter de schermen, dat besefte ik me maar al te goed. Een muffe, oude woonwagen, de Bedford en de Opel Blitz, waar de tent opbouwer Chris soms woonde, twee barzoi honden. Maar het ging om de bühne …  Als de voorstelling begon stond mijn oom parade te maken in zijn smoking en glimmende schoenen, een fenomenaal bon annacheur met soms een boertrekk...

Het was maar een kort stukje lopen naar de Zuid Tangent halte maar desondanks viel het me zwaar. Ik reis zelden met het openbaar vervoer maar omdat de auto de melding “motorstoring laat dit verhelpen” aangaf leek het me verstandiger deze voor de deur te laten staan.  De ramen van het bushokje waar ik in plaatsnam waren geheel beslagen en de mensen om me heen waren allemaal met een mobiel bezig. Gefocust op het kleine scherm met berichten die klaarblijkelijk erg belangrijk waren. De bus arriveerde exact op het tijdstip wat het bord aangaf. Ik checkte wat onwennig in en nam plaats, het zou maar twee haltes zijn.  De loopbrug bij het Spaarne Ziekenhuis Locatie Hoofddorp is ideaal en ik stond een paar minuten later bij Atal Medial, een half uur te vroeg… ik nam plaats in de ruime maar toch wat donkere wachtruimte met, in vrolijke kleuren, bekleedde banken. Telkens werden de namen afgeroepen en twee keer zei ik tevergeefs dat ik een half uur te vroeg was, in hoop dat ik eerder aan ...

Mijn Ome Günter en Tante Rosie uit Solingen hadden een caravan “op” de Bevertalsperre. Best bijzonder omdat mijn oom en tevens Peetoom deze zelf had gebouwd. Zijn beroep was meubelmaker met zoals gebruikelijk, zijn Werkstatt aan huis. Soms ruik ik zijn blauw gestreepte schort, het hout, de brandende zaagsel oven in het midden, de gloeiende plaat en stralingswarmte. Het gierende geluid van de cirkelzaag. Ik was graag bij hem, een stuk hout, een beitel en ik mocht boten maken. De Duitse veld telefoon uit de Krieg waar ik aan draaide als mijn Tante belde dat de Kaffee mit Küchen klaar stond. Ik mocht alles van mijn Oom, hij onderbrak zijn werk en nam me mee naar de Rhein om vis te eten, verrekijker mee en we zaten dan vanuit de auto naar de passerende schepen te kijken. Hij leerde me schieten vanuit de werkplaats op de kraaien in de kersenbomen. Als er iets mis ging was het steevast Macht nix Toni, du darfst dat.  In de caravan hing een op boomschors lijkend plastic bordje met opschri...

Een week geleden liep ik met Kitty bij de heuveltjes, althans het heet Buitenschot maar zij noemt het de heuveltjes dus heb ik dat maar overgenomen. Een klein rondje langs de heuvels die bedoeld zijn om de laagfrequente tonen van opstijgende vliegtuigen te reduceren. Kort omdat een van haar honden, Bob een rasechte Roemeen, op bejaarde leeftijd traag loopt, soms even gaat liggen bij de schaduw van een verloren boompje niet meer de energie heeft grote stukken te lopen.  We hebben elkaar leren kennen tijdens een wandeling een jaar of wat geleden toen Bob probeerde Huub te berijden. Kitty schaamde zich enorm en toen ze zich verontschuldigde voor het gedrag van Bob en ik opperde dat iemand hem dat had voorgedaan want mijn Huub doet zoiets niet stond het schaamrood op haar kaken.  Bij het water aangekomen gooide ik een paar keer een bal voor Huub in het water. Op een steiger lag een jong stelletje dicht tegen elkaar. De jongen kwam naar me toe en vroeg of hij de werpstok mocht lene...

Mijn moeder ging gordijnen naaien, de stof goedkoop op de markt gekocht. Kijk wat een mooie kwaliteit! Ik voelde aan de zachte velours met de toppen van mijn vingers, zacht.  We woonden twee hoog in een drie kamer appartement, gebouwd in de na-oorlogse woningbouw crisis. De dragende muren waren van gewapend beton en de tussen muren een mengsel van slak van de Hoogovens. Mocht je ooit willen klagen over zware metalen, ik weet precies waar je die kan vinden. De Hoogovens werfden personeel en hadden een groot belang in de woning verdeling voor zover ik heb onthouden. De woonkamer had een glazen pui met een fantastisch uitzicht op de Heerenduinen.  Het gezoem van haar industrie naaimachine, een oerdegelijke Pfaff klonk vanuit de achter kamer. Zo af en toe keek ik vol bewondering hoe ze dat deed. De naaimachine rook naar olie.  Mijn vader bevestigde de gordijnrail en de gordijnen werden opgehangen, nauwkeurig werd gekeken of de zoom recht was. Ik hoor het haar nog zo zeggen; z...

Vanuit de grote entree uit de jaren 70 loop ik richting polikliniek cardiologie in het Spaarne ziekenhuis locatie zuid. Mijn ouders zijn hier overleden. Een mooi laatste gesprek met mijn vader aan zijn sterfbed, de schoonheid van de dood, de puurheid en essentie. Pap, was je ooit trots op me? Ja, jongen elke dag… waarom heb je dat nooit gezegd? In ieder geval zorgde het antwoord voor een vermindering in mijn prestatiedrang.  Mijn moeder die in 2006 overleed aan darmkanker, de nachten aan haar bed, thuis op de logeerkamer met de deur open zodat ik haar ademhaling kon horen en ik zelf doodop was na een paar dagen. Het gesprek met het indicatie bureau zorg toen ik vroeg of er een nachtzuster kon komen en ik als antwoord kreeg dat ik zeker op wintersport wilde gaan in de kerstvakantie… mijn moeder stierf 1e kerstdag. Volgens de intensivisten zou het nog wel even duren dus ging ik naar huis om te douchen en wat te eten. Op de terugweg naar het ziekenhuis was het alsof er een mes in mijn...