Verhalen

Ik leerde Andreas rond 1995 kennen, een boom van een kerel die boven mijn 1 meter 96 centimeter uittorende. Handen als kolenschoppen die het stuur van de Toyota Landcruiser in stukjes zouden kunnen breken, althans zo leek het. De reclame op zijn auto voor zijn hoveniersbedrijf ontbrak.  We waren elkaars tegenovergestelde, terwijl ik veelal dingen nauwgezet doe was hij erg makkelijk zo kon hij ooit een glazen schuifpui goedkoop kopen maar deze was te iets te lang en te kort. Hij hakte een deel van de stenen uit de pui, plaatste de schuifpui met een kier van 2 cm aan de onderkant. Laconiek als hij was, oh dat is niks, sind nur 2 centimeter. Of het toilet waar het bedieningspaneel ontbrak en je met je vinger een palletje om moest halen om het te kunnen doorspoelen, ja dat maak ik wel als ik tijd heb. De keuken die hij op een zelfde manier had verbouwd. We waren elkaars gelijken als het om roken ging, beiden verstokte rokers, gek op oude Ronson aanstekers.  Andreas werkte bij Merc...

Ik weet eigenlijk niet veel over mijn grootvader, mijn grootvader was een foto boven het bed van mijn Duitse oma. Een vergeelde foto in een lijst voorzien van een vaasje waar altijd een bloem in stond. Een uitgemergeld gezicht van de leukemie met oog bovenleden die iets schuin stonden, wat ik als kind oefende omdat ik op hem wilde lijken. En later enkel door een front hoofd correctie zou kunnen worden hersteld.  De plastisch chirurg stelde voor om drie tunnels te maken onder mijn schedel om zo de wenkbrauw spieren omhoog te trekken zodat mijn wenkbrauwen weer netjes ter hoogte van het bot zouden komen. Het potloodlijn dunne litteken onder mijn haar, wat ik zelf overigens niet kon zien ivm beginnende kaalheid. Trouwens ik heb inmiddels 1 meter aan potloodlijn dunne littekens waarvan het dikste potlood 1 cm is.  Mijn opa stierf in de oorlog en mijn moeder zal 17 jaar zijn geweest. Volgens mijn moeder kon mijn grootvader hoefijzers buigen, bij gebrek aan werk werkte hij bij een s...

Na het plichtsmatige, en hoe is het met jou barst ze los. Ik zag er al tegenop omdat ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Een verhaal over haar moeder wat maar niet tot de kern komt start om 11:19 uur, ik vraag me af of er überhaupt wel een kern is. Het verhaal loopt als een B film, ik probeer te focussen maar al snel ben ik de draad kwijt en ook de interesse om verder te luisteren.  Mijn moeder heeft dus frontotemporale dementie en het verhaal begint te slingeren als een pad naar het basiskamp van mount Everest. Ik denk aan wat ik vanavond ga koken en.. wat als lunch. Maar mijn zus, die heeft een vriendin die ook danst, nou die d’r man is gevallen in een trapgat. Hij moest plassen in de nacht en ging op de tast naar het toilet en viel dus. Nu heeft zij ook het één en ander maar dat doet er niet toe, maar wel vervelend hoor. Nou, die man viel dus van de trap over de traplift en landde op de grond maar zij heeft hem dus opgetild.  Ik kijk naar de klok in de keuken, 11:33 uur. En ...

  Ontregelde dienstregeling   Vorige week donderdag sprong een meisje voor de trein in Wolfheze. Ze zat daar in een instelling die gespecialiseerd was in complexe mentale zaken waaronder suïcide. Waarom zo een instelling dan qua locatie kiest nabij een spoorlijn is mij een raadsel. Alsof je iemand met een alcohol verslaving in een hotelkamer zet met een goed gevulde mini bar.  Donderdag lag het trein verkeer 3 uur stil en Cheyenne die ik had leren kennen via een forum was er niet meer. Later zag ik dat ze de dag ervoor haar laptop en iPad op marktplaats had gezet. Cheyenne was gek op Huub en als ze depressief was stuurde ik haar foto’s van Huub. Of keek ze naar zijn foto’s op Facebook. Toen ze een hulphond kreeg toegewezen leek het alsof ze weer opkrabbelde naar het licht. Ze schreef nog … en ze lijkt op Huub!  Kwetsbaar maar puur en open stelde ze allerlei vragen over haar hulphond Mida. Pas deze week zag ik haar clips op TikTok waar ze uiterst beleefd iemand antwoo...

We zaten aan de lange, oude Franse tafel waar een paar kuiltjes in het grenen tafelblad zaten. In vroegere tijden werd dat gebruikt om zout in te doen. Alhoewel ik niet zo van het logeren was, was ik graag bij mijn neef en nicht. Het begon al met de treinreis en zonder lyrisch verhaal hoe ik naar het landschap keek door de, met de onvermijdelijke nicotine aanslag op het geharde glas in de 2e klasse. Daar stond mijn nicht al te wachten op het kleine station.  Het was warm in het voorjaar en mijn neef had per ongeluk de tuin goed bemest met paardenmest, iets wat weinig goed deed voor de nieuwe aanplant. Ze waren verhuisd van een flat in Haarlem naar een huis met tuin en garage. Ik herinner me hoe ik in Haarlem terwijl mijn achterneven al op bed lagen mijn nicht mij de bouwtekeningen liet zien. De paarse stoel in wave vorm op de grond. Af en toe keek ik op naar de potlood tekeningen en het ingelijste gescheurde papier. Aan de muur een olieverf schilderij van een hoofd.  Het schil...

Nieuwjaarsdag belde mijn tante Rosie uit Solingen met haar wensen voor het nieuwe jaar en ze begon altijd met .. ich wünsche einen guten rutsch Toni. In Duitsland noemde iedereen me Toni, geen idee waarom maar het klonk wel leuk vond ik. Mijn naam is sowieso aardig verbasterd. Van de mooi klinkende Anthon naar Tonnie en bij het bereiken van een lengte van 1,96 meter werd het Ton. Nu ik krimpende ben vraag ik me af of men me weer Tonnie gaat noemen en uiteindelijk in mijn kist Anthon.   Een guten Rutsch was het zeker toen Huub me in Januari omver trok in de sneeuw en modder. Het was zo glad dat ik maar met moeite kon opstaan en ik om deze slapstick nog steeds niet kan lachen. Nu vond ik slapsticks veelal niet leuk met als uitzonderingen Oliver and Hardy en Buster Keaton die met een stoïcijnse uitdrukking op zijn gezicht, zijn bijnaam "The Great Stone Face" eer aan deed.  Na een bezoek aan de huisarts en doorverwijzing fysiotherapie kon ik na ruim 6 weken terecht bij een therap...

In de kleine badkamer staat een ronde petroleum kachel te branden. Vanuit het lavet kijk ik naar het metalen, gespiraliseerde handvat, het blauw groene beton emaille op de wanden en de gele granito vloer. De kachel een Valor 525T heb ik nog steeds, als je bovenkant wegklapt, de petroleum container met ronde lont en de afvuldop met metertje.  Het was ijskoud in de badkamer die later werd voorzien van een elektrische straalkachel en kunststof zitbad zoals gebruikelijk in de jaren ‘70. Het was een bijzondere avond, het was heiligabend. Een traditie die mijn moeder van huis uit had meegekregen, ome Günter en tante Rosie stuurden altijd een mooi pakket uit Duitsland vol Duitse lekkernijen. De lebkuchen, met marsepijn gevulde domino blokken, chocola… veel chocolade.  Met natte gekamde haren, voorverwarmde pyjama de warme woonkamer in waar de boom met elektrische Philips kaarsen stond, de kaarsen aan. Onder de boom een opgemaakt bord met in zilver papier verpakte mandarijnen, noten, ...